Sientje en het mysterie van de Gloeikaarsen.

We blijven nog een dag of twee op de camping in Nairobi en gaan dan op pad, op naar “Onze Lodge”!! We stoppen in Nakuru om te slapen. Daar is een van de gloeikaarsen doorgebrand en moet dus vervangen worden. De volgende dag knallen we door. We gaan proberen om in een dag in Jinja aan te komen. We komen daar aan om 8 uur ’s avonds en hebben door het donker niets gezien van de omgeving, maar horen op het terras wel al het geraas van de rapids. We ontmoeten Brit en Lieven weer hier. We kamperen samen aan het water en ’s ochtends als we de deuren van de auto opendoen zijn we een paar minuten helemaal stil.. Wat is het hier ongelofelijk mooi!

Buiten het water en de vogels horen we helemaal niks.. De Lodge is direct aan de Nijl gelegen en het restaurant kijkt uit op de rapids. Er vliegen visarenden, aalscholvers, kingfishers en nog veel meer mooie vogels in de prachtigste felle kleuren rond. We zien een nijlvaraan zwemmen, otters koppeltje duikelen in het water en wezels over het gras rennen. Het is een droom. Ook de gebouwen zijn prachtig gemaakt, veel materiaal uit de rivier en omgeving, natuurkleuren, en het uitzicht is fenomenaal. Wij zien ons hier wel een tijdje rondhobbelen.

We gaan eerst nog op pad met Brit en Lieven om Uganda een beetje te leren kennen. We vervangen weer een gloeikaars die kapot is gegaan en rijden naar Kampala. Daar bezoeken we een tempel die dient als kerk en eigenlijk de mooiste en neutraalste kerk is die we ooit gezien hebben. ’s Avonds gaan we naar een cultureel centrum om een live concert bij te wonen. De muziek is super en wordt nog opgesierd met een groep mannen en vrouwen die traditionele dansen opvoeren. Prachtig! De mannen springen en stampen met hun voeten op de grond, gehuld in kleurrijke verentooien en doeken om hun lijven gewikkeld, de vrouwen dansen met rinkelende belletjes om hun voeten, prachtige jurken aan en schudden met hun billen alsof hun leven er vanaf hangt! De afsluiting is van een groep vrouwen die vazen op hun hoofd opstapelen in hun dans, en met tien van die vazen op hun hoofden nog steeds geweldig met hun billen kunnen schudden.. Wij blanke dames kunnen alleen maar met open mond toekijken..

Dan willen we weer verder trekken, maar komen er ’s ochtends achter dat er weer een gloeikaars kapot is!! Wat is er toch aan de hand?! We moeten dus nieuwe gaan halen, en dat kost in Afrika zeker een halve dag. Niels en Lieven gaan op pad en komen terug met twee gloeikaarsen die hopelijk wel goed zijn. We hebben bedacht dat de gloeikaarsen die als reserve bij de auto zaten en die we erin hebben gedaan waarschijnlijk 12v waren in plaats van 24v. En dan gaan ze dus stuk..

Oe-oe-ende apen en Oooh-ende mensen.

We rijden de volgende dag verder en trekken naar de Rwenzori Mountains. Daar rijden we een paar dagen rond en kijken elkaar steeds weer aan met beduusde blikken. Uganda is veruit het mooiste land dat we ooit gezien hebben! Zo ongelofelijk groen, met zulke prachtige weidse uitzichten, mannen die de bananen op hun fietsen hebben geladen en zo de berg op zwoegen, huisjes helemaal beschilderd met kleurige reclameteksten, ge-oe-oe van apen die je niet kunt zien in het dichte bos, markten met prachtige groentestalletjes en felgekleurde stoffen op rij. Tot in de kleinste details is het perfect! Het is een land waarvan we ons voor kunnen stellen dat we er zouden wonen..

We bezoeken Queen Elizabeth National Park, prachtig savannelandschap. Daar blijven we twee nachten kamperen en hebben een heerlijke tijd met Brit en Lieven. Lekker ontbijten met een orkest van hikkende hippo’s, dan in de auto stappen en leeuwen, olifanten, hertachtigen, en heel veel wrattenzwijnen gedag zeggen. Helemaal super!

En dan zit het er voor ons weer op. Duty calls… Wat een gek idee om weer aan het werk te gaan. We rijden in een dag terug naar de Haven.

Haven of Hel?

Na twee dagen vertrekt hij dan en zijn wij Lodge eigenaren.. De eerste weken is aftasten, hoe werkt dat, met Afrikanen samenwerken? Niels gaat het goed af, als man met mannen werken is toch een ander verhaal dan als vrouw. De manager die het restaurantgedeelte voor zijn rekening neemt laat niets aan Sanne over. Hij komt steeds binnen en neemt de zaak van haar over, ondermijnt haar volledig. En dat gaat niet lang goed… De sfeer is grimmig, hij laat duidelijk merken dat hij niet van ons gezelschap gediend is en bemoeit zich overal mee. Resultaat is dat Sanne niet meer werkt op de Haven. Met hem valt niet te werken en we zijn niet gekomen om hier gefrustreerd rond te lopen. Gelukkig voor Sanne zijn er twee hele lieve Nederlanders, Kjeld en Tineke. Zij kwamen naar Uganda om in een weeshuis te gaan werken, maar kwamen gedesillusioneerd op de Haven aan. Het weeshuis bestond helemaal niet. Daar stonden ze dan, duur ticket gekocht en veel goeie moed en energie meegenomen, en niks te doen. Zij bleven twee weken op de Haven en waren ontzettend goed gezelschap! Veel gezellige avonden met wijntjes en biertjes.

We gaan met Marc, de kok, leuke uitstapjes maken. Kamperen aan de andere kant van de rivier, avonden aan het kampvuur op de Haven en quad-biken voor niks bij PK aan de overkant.

Guus en Katrien hebben wij in Nairobi ontmoet en werken nu aan de overkant van de Nijl in een missieziekenhuis. Zij komen regelmatig in t weekend bij ons op bezoek om te kamperen en wij zoeken hen op in Kamuli. Ontzettend interessant om het ziekenhuis te bekijken en hen daar aan t werk te zien!

Wim en Monique wonen vlakbij de Haven en zijn hele lieve mensen. Zij bieden ons veel welkome afleiding en gezelschap.

Op de Haven wordt het steeds vervelender, de sfeer is inmiddels niet meer te hebben en alles blijkt in erg slechte staat te zijn en gaat dus kapot. De eigenaar lijkt het niet erg te interesseren dat alle omvormers kapot zijn en er dus geen stroom meer is voor de gasten en de koelkast. Alle besluiten moeten via hem genomen worden en wij moeten soms twee dagen op een antwoord van hem wachten terwijl het probleem direct is. Wij beginnen er echt last van te krijgen en de vervelende sfeer begint parten te spelen. We besluiten na de zoveelste ruzie met de manager dat het nu toch wel genoeg is. Het reizen is ons te waardevol om te laten verpesten door zo’n tijd voor een eigenaar die zo’n troep achterlaat. We hakken de knoop door, stellen de eigenaar op de hoogte en vertrekken na een week naar Wim en Monique. Daar komen Guus en Katrien ook naartoe en hebben we een supergezellig weekend met zijn 6en. Na een paar dagen gaan we met Guus en Katrien verder.

We gaan de rest van Uganda nog eens goed bekijken en dan op naar Rwanda. Heerlijk om weer op reis te zijn!!!!!!

Na de immense droogte in de zandbak van Sudan is Ethiopie vanaf de eerste kilometers een ware oase! Het is er prachtig en voelt, vreemd genoeg, meteen heel anders, de sfeer is er relaxed, mensen enthousiast en het landschap prachtig! We rijden door kleine dorpjes waar iedereen aan de weg leeft. Iedereen bekijkt ons, kinderen zwaaien en lachen, komen zelfs aangerend om ons te begroeten. We voelen ons zoveel meer welkom dan in Sudan, en dat geldt op alle fronten. Bij de grens is alles in 10 minuten geregeld en de drie mannen die ondanks dat het zondag is, gewoon werken tonen zelfs interesse in ons en onze plannen.

We blijven een week in Gonder plakken. Het is een relaxed klein stadje met veel kroegjes, terrasjes en restaurantjes en wij genieten van deze luxe na streng gelovig en alcoholvrij Sudan. We ontmoeten de zweden voor de laatste keer en drinken een paar biertjes op onze reizen, Skol!

Vanuit deze fijne plek regelen we een trekking naar de Simien Mountains, we hebben besloten alles uit onze reis te halen en hebben een superdeluxe, alles-erop-en-eraan-kok-en-gids-en-muilezel-en-nog-veel-meer-trekking. Erg wennen voor ons, we mogen niet eens zelf onze ranzige kromme festivaltent opzetten! Iedere dag worden er drie maaltijden voor ons gemaakt en worden we na het wandelen ontvangen met koffie, thee en koekjes..Het wandelen is ontzettend mooi! We zien Menelik Bushbucks, ontzettend veel roofvogels die op een paar meter boven onze hoofden vliegen, herten, ontzettend grote groepen Gelado-bavianen, prachtige palmbomen die alleen boven 2400 meter voorkomen en de meest adembenemende uitzichten tot nu toe! We komen allebei tot de conclusie na deze vier dagen genieten, dat we hier nog eens naar terug willen komen, maar dan net na het regenseizoen als alle rivieren stromen, alles extra groen is en alle vogels hier weer zijn, dat moet echt ongelofelijk zijn!

 Na deze tocht gaan we terug naar Gonder. Daar vandaan gaan we voor een paar dagen naar Bahir Dar, gelegen aan Lake Tana. Daar bezoeken we de Blue Nile Falls, die ook op de biljetten van 1 birr staan, maar zijn een ietsiepietsie teleurgesteld als we erachter komen dat de watervallen nog maar 25% zijn van die afbeelding, de rest wordt afgetapt om energie uit te halen. Gelukkig is het nog steeds mooi! We gaan erheen met een bootje en zodra we uitstappen dienen zich zo’n 5 jonge jongetjes zich aan als gids, en nee schijnt wonderbaarlijk genoeg niet in hun vocabulaire te behoren.. We wandelen naar de watervallen en genieten daar van het uitzicht en de koele mist die over ons heen waait. Ook bij de watervallen staan hordes jonge kinderen die allemaal hetzelfde willen verkopen. Ze zijn behoorlijk aanhoudend en zodra je stilstaat ben je omringd door kuddes kinderen die allemaal tegen je aan staan te kwebbelen. Dit wordt in onze ervaringen in Ethiopie een van de meest kenmerkende aspecten.

Dan gaan we weer terug naar Gonder, met de Amerikaanse Emily als liftster achterin. In Gonder zullen we Timkat gaan meemaken, een doopceremonie die in grote getalen zal plaatsvinden in een oud koninklijk zwembad. Wij hebben een plekje gevonden op het dakterras van een hotel en zien onder het genot van een heerlijke bier toe hoe de optocht zich voltrekt. Het is een bijzondere gebeurtenis. Straten zijn volgelopen met mensen die in kringetjes bij elkaar zijn gaan staan en trommelen en zingen terwijl een van hen in het midden is gaan staan en een dansje doet. Grote groepen jongens rennen schreeuwend de straten op en neer en na een paar uur van dit chaotische door elkaar gemier komt de processie er dan eindelijk aan. Priesters in prachtige witte jurken met nog prachtiger gekleurde parasols lopen statig met kleine stapjes vooruit, voorgegaan door grote groepen kinderen in witte pakjes, allemaal begeleid door trommels. Het beweegt allemaal tergend langzaam, onze concentratie zakt een beetje weg, maar wordt gelukkig weer opgewekt door een losgeslagen koe die dor de massa heen dendert! Gelukkig is iedereen nog heel en alleen geschrokken. Wij lopen achter deze optocht aan en gaan naar het zwembad waar alles gaat gebeuren. Daar zijn duizenden mensen verzameld die allemaal bij elkaar staan en luisteren naar een man die voorzingt, terwijl iedereen hem daarna herhaalt en klapt. Indrukwekkend om zoveel mensen zo geconcentreerd met hetzelfde bezig te zien. De volgende ochtend gaan we daar naar terug om de daadwerkelijk doopceremonie bij te wonen. Dat is grotendeels een herhaling van de vorige dag, veel gezing en geklap. Dan komt de man die de doop zal doen, wij zien niks want er staan letterlijk duizenden mensen voor ons om het zwembad heen. Wij voelen ons een beetje beschaamd; tussen de mensen die daar staan om gedoopt te worden, prijken allemaal telelenzen die respectloos in de gezichten van biddende mensen  flitsen, zij hebben de beste plekken ingenomen.. Na een tijdje begint de massa zich te bewegen, iedereen begint te gillen en we zien grote stralen water rondvliegen! Er komen druipende mensen teruggelopen met een verwilderde blik in hun ogen. En dan is het plotseling weer afgelopen. Wij lopen onder de indruk terug.

We ontmoeten die avond Joy en Renzo in een restaurantje waar we met Amerikaanse Emily en Belgische Erik gaan eten. We gaan met zijn allen naar een klein lokaal kroegje waar een band speelt. Joy legt uit dat de dame die zingt, wordt gevoed met teksten uit het publiek, die zij dan herhaalt en er een gevat antwoord op maakt. Ondertussen dansen er een aantal dames op het piepkleine podiumpje. De Ethiopische traditionele dans is een beetje een vreemde; het houdt in de je je schouders op en neer beweegt terwijl je verder een beetje rondhupst. Voor ons witjes compleet onmogelijk, maar prachtig om deze, sowieso erg mooi, Ethiopische dames te zien doen. De mannen doen een haantjesgevecht op het podium met dezelfde dansstijl om indruk te maken op de dames.

Dan gaan we verder, op naar Lalibela, de stad met de ondergrondse kerken. De weg erheen is ontzettend slecht, gravel met veel scherpe stenen en enorme kuilen en bulten. Lalibela is mooi, de kerken indrukwekkend, allemaal uit de rotsen gehouwen. De priesters poseren graag voor een foto met de verschillende kruizen die uit bepaalde regio´s van Ethiopie komen. Als je wilt flitsen dan mag dat, maar dan doen de priesters wel even een zonnebril op! Probeer dan je lach maar eens in te houden…Het zag er echt belachelijk uit! Het was een soort Wesley Snipes met een Blade-zonnebril, maar dan op het hoofd van een man met een raar hoedje en een witte jurk…

We rijden door naar Addis Ababa, de hoofdstad van Ethiopie, wat wij een ontzettenbd relaxte plek vinden! Meestal zijn de hoofdsteden erg druk, vol bedelaars en mensen die je lastig vallen, maar hier voelen we ons prettig en op ons gemak. Sien krijgt weer een onderhoudsbeurt: de remcilinder lekt en moet dus vervangen worden, verder moet de olie weer ververst en de smeerpunten gevet worden. Omdat het zo goedkoop is en het hotel niet echt ruimte biedt om zelf te gaan klussen gaan we naar een garage. Daar zeggen ze zo’n 3 uur nodig te hebben. Maaaaarrrrrr, op Zijn Afrikaans betekent dat dus drie dagen…. Zucht. Maar na die drie dagen is dan wel het roofrack gelast, een extra steun eronder gebout omdat het gootje dreigde in te storten, de remmen weer afgesteld en het lek in de injectorpomp verholpen. Wij zijn weer klaar voor een paar kilometers tuffen! We zitten op het terras van het hotel als daar een Landrover het terrein op komt gekropen. We hebben nog nooit zoiets gezien, en zijn direct onder de indruk van hun ex-mobiele-verkeerstoren-op-een-vliegveld-auto. Het blijkt een nederlands stel te zijn, Peter en Inger,  die in Frankrijk wonen. Ze zijn van plan dezelfde route te rijden als wij, richting Kenya, via Lake Turkana. We besluiten, omdat het een behoorlijk verlaten route is met slechte wegen die door rivierbeddingen heengaan, om samen te rijden.

Na wat geregel ivm paspoorten en Carnet de Passages gaan we op pad! Spannend, dit wordt echt een avontuur! Eerst gaan we naar Lake Abyata en Shala, waar flamingo’s huizen en een prachtig natuurpark is. Het is er wel duur, maar we besluiten er toch maar in te gaan en daar te kamperen aan het meer. Dat hadden we gedacht! Zodra we in het park waren en ergens stopten werden we belaagd door jonge jongens die ons van alles aanboden. Ze renden letterlijk kilometers mee met de auto en gilden bijna hysterisch de auto in dat we hen moesten volgen. We komen bij het meer aan en zijn daar omsingeld door 40 gillende kinderen. Tot zover ons vooruitzicht op een rustig avondje in de natuur. Na een kwartier wordt duidelijk dat deze etterbakken echt niet weg zullen gaan en we besluiten bij de ingang van het park te kamperen. Daar drinken we welverdiende Gin met aanmaak en kletsen met Peter en Inger.

We gaan naar Awassa en wandelen daar een dag rond het meer en relaxen een beetje nadat er eerst natuurlijk weer aan de auto’s geklust is. Dan staat Arba Minch op het programma. Op de weg ernaartoe hebben we de allereerste koffiestop in Ethiopie zonder mensen om ons heen. Wij geloven het bijna niet, er moet iets mis zijn met deze plek! Bij het hotel aangekomen hebben we een fenomenaal uitzicht over de twee meren: Abaya en Chamo. Het een is roestbruin van kleur, het ander blauw. Rondom deze meren is er een National Park, daar besluiten we de volgende dag heen te gaan. We halen tickets en gaan naar de entree. Dan begint het avontuur! De wegen op zich zijn al een avontuur; modderig op sommige plekken, vol gaten op andere plekken, vol grote stenen en belachelijk steil tegelijk op andere plekken. Het is best eng rijden soms en op een punt is het zo steil dat we een wheelie doen!! Sanne gilt: Stopstopstopstopstopstop! We moeten terug!! En dat doen we dan maar. Peter en Inger zagen onze wheelie en hadden ook een lichte paniekaanval.. We kiezen een andere weg en buffelen verder. Dan komen we bij de meren aan en zien op afstand de eerste krokodillen en nijlpaarden! Gaaf! Nog verder komen we bij de Plains waar we van P&I horen dat het erg op de Serengeti lijkt. Erg mooi! En dan: zien we onze eerste hartebeesten en zebra’s, op een meter of tien afstand! Wat een prachtige beesten. Het is zo mooi om ze in hun eigen omgeving te zien. We parkeren bovenop een heuvel met geweldig uitzicht over het meer en genieten van de zonsondergang. Wakker worden tussen de zebra’s en met verrekijker naar de krokodillen en nijlpaarden kijken is als een droom, helemaal te gek! Wat ook heerlijk is, is dat we er helemaal alleen zijn, geen mens te bekennen!

We rijden nog een dag rond en gaan terug naar het hotel. Daar komen we Lars weer tegen! Hij is een zweedse fietser en we hebben hem voor het eerst in Luxor gezien, daarna in Addis weer en nu in Arba Minch. Gezellig! We drinken een bier met zijn allen en gaan de volgende dag naar een krokodillenfarm.

We gaan door naar Omorate waar we de paspoorten laten uitstempelen, het Carnet is in Addis gedaan. Daar moet de douanier in zijn kantoor zijn, maar daar is hij natuurlijk niet. De buren zeggen dat hij naar een hotel is gegaan, een jongen stapt in en zal ons ernaartoe loodsen, daar is hij niet, zou net terug gegaan zijn naar een meeting in het kantoor, maar daar aangekomen was hij weer net weg, naar het huis van zijn zus. Dus weer die jongen ingestapt en op zoek naar dat huis. Daar wordt de man gevonden, maar hij moet zich nog even aankleden.. Wij durven niet te speculeren wat hij aan het doen was.. Maar hij rijdt mee terug en geeft ons de stempels en wij gaan op naar Kenya!!!

De volgende dag gaan we proberen verder te gaan, dit is niet echt een relaxte plek om bij te komen. Het voelt alsof het alleen de spieren zijn die een knal hebben gehad en we gaan liever verder om in Kharthoum bij te komen. Met een behoorlijk ibuprofengehalte is het uit te houden. Veel pijn, maar het gaat. Op de eerste dag bereiken we ’s avonds Dongola. De volgende dag gaan we naar Karima over prachtige nieuwe asfaltweg. Sanne heeft aldaar besloten dat I love Asfalt haar nieuwe levensmotto is. Dan verandert het tij; van Karima naar Atbara moeten we dwars door de woestijn. Er wordt een nieuwe asfaltweg gemaakt, maar die is nog in de voorbereidfase. Stukken zijn dus zeer glad, maar dan houdt de weg ineens op en moeten we offroad weer verder, op zoek naar het volgende stuk weg. Het is een supermooie route en het rijden is erg leuk, maar pijnlijk. Sien hangt weer de bikkel uit en doet de hele reis in 2x2. 4x4 is voor watjes! In Atbara gaat de weg weer verder is asfalt en zo zoeven we in een paar uurtjes naar Kharthoum. De zweden ontmoeten hier hun vriend, zweed nr 5 in 1 Landrover, waarmee ze de rest van hun trip naar Tanzania mee gaan maken.